Woda święcona ma wielorakie zastosowanie w liturgii. Najstarsza wzmianka o wodzie święconej jest w Aktach Piotra i Tomasza, pochodzących z III w. Tekst modlitwy na poświęcenie wody zachował się z IV wieku: w Euchologion Serapiona, biskupa z Thumis (+ 362) oraz w Konstytucjach Apostolskich. Początkowo wody święconej używano do skraplania mieszkań, dla odpędzenia złych duchów. Dopiero w VIII w. wprowadzono aspersje niedzielną jako przypomnienie chrztu, jego skutków i zobowiązań. Najpierw wodę poświęcano w domach, a od VI w. w kościołach. Skutki posługiwania się wodą święconą (sakramentalne) to przede wszystkim odpieranie wpływów szatańskich i upraszanie łask Bożych. Widoczne jest to w modlitwie na poświęcenie w takich zwrotach, jak: "Boże, pobłogosław tę wodę, którą będziemy pokropieni jako znak nowego życia i oczyszczenia z grzechów" (Ag. Op. s. 434). Niezwykłą skuteczność wody święconej zaświadczają egzorcyści. Warto wiec pielęgnować piękną tradycję umieszczania naczyń z woda świeconą w naszych domach w pobliżu drzwi wejściowych, aby wszyscy domownicy i goście mogli jej używać.